
تقدیم به تمامی آنانی که هنوزهم تکه ای از آسمان در چشمانشان
و جرعه ای از دریا در دستانشان
وتجسمی زیبا از خاطره ی ایثار گل های سرخ در معبد ارغوانی دل هایشان
به یادگار مانده است
نخستین چکه ی ناودان بلند یک احساس را
در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه های معصوم یاس
به روی حجم سیدیک دفتر مینویسم
وآن را با لهجه ی همه ی پروانه صفت های این گیتی بی انتها
به آستان نیلوفری تمامی دلهای زلال هدیه می کنم
درپناه خالق نیلوفرها،مهربان وشکیبا بمانید